احتمالاً محبوبترین ژانر میان همهی گونهها هستند. داستانی که حول رابطهی عاطفی و رمانتیک دو نفر شکل میگیرد، گاهی موانعی بر سر راهشان به وجود میآید و عموماً پایانی خوش دارد. در خیلی از رمانها این ژانر با دیگر ژانرها ترکیب میشود و یکی از موضوعات فرعی قصه را شکل میدهد. برای مثال ممکن است در یک رمان جنایی یا ترسناک، بین شخصیتها رابطهای عاشقانه شکل بگیرد و بخشی از داستان را بهپیش برد.
شروع ژانر عاشقانه احتمالاً به قرن هجدهم بازمیگردد. اما در قرن نوزدهم با جین آستن و خواهران برونته بود که این ژانر به محبوبیت رسید. در دههی ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ میلادی، فوران جنبشهای اجتماعی و فمینیستی، بر روی ژانر عاشقانه هم تأثیر گذاشت و آن را تا حدی بیپرواتر کرد. تا پیشازاین دوران، داستانهای عاشقانه معمولاً راوی عشقی معصومانه بودند، اما رمان «شعله و گل» اثر کاتلین وودوایز در ژانر رمانتیک انقلابی به پیدا کرد و پای مضامین جنسی و اروتیک را به آن باز کرد.
«غرور و تعصب» نوشتهی جین آستن، «جین ایر» اثر شارلوت برونته و «بر باد رفته» نوشتهی مارگرت میچل را میتوان بهعنوان نمونههای برجسته در تاریخ ژانر عاشقانه نام برد.
مسئلهی اصلی رمانهای این ژانر، داستان عاشقانه بین دو انسان است. اغلب آنها خوش بینانه و راضی کننده به پایان میرسند.
